No-Code & Low-Code Çözümler

No-code nerede işe yarar, nerede yaramaz

Hazır platformlar, iş kurallarının sık değiştiği ve kullanıcı sayısının sınırlı olduğu yerlerde güçlü. İç ekip araçları, başvuru ve onay süreçleri, müşteri portalları, envanter ve saha takibi bu tarife uyuyor. Kurulum haftalarla ölçülüyor, değişiklik için sıraya girmek gerekmiyor ve süreç sahibi kendi aracını kendisi düzenleyebiliyor.

Sınırlar da aynı ölçüde net. Kullanıcı sayısı büyüdükçe abonelik maliyeti hızla artıyor. Kendine özgü hesaplama, yüksek işlem hacmi, ağır raporlama ve ince yetki kuralları platformların dışına taşıyor. Bir de tasarım özgürlüğü meselesi var; platform ne kadar esnekse kurulum o kadar uzuyor, kolay olan çözüm de kalıbın içinde kalmayı gerektiriyor.

Platform seçimi neye göre yapılır

Seçimi araç modasına göre değil, dört soruya göre yapıyoruz. Sistemi kaç kişi kullanacak, veri nerede duracak, başka hangi sistemle konuşacak ve altı ay sonra kim yönetecek. Son soru en çok atlanan ama en belirleyici olanı; ekibin yönetemeyeceği bir kurulum, dışarıya kalıcı bağımlılık üretiyor.

Kurduğumuz her sistemde çıkış planını da yazıyoruz. Verinin nasıl dışa aktarılacağı, iş mantığının nerede belgelendiği ve taşınma gerektiğinde nelerin yeniden yapılması gerekeceği baştan belli oluyor. Platformla çalışmak bir tercihtir, kapana kısılmak değil.

Tablodan platforma geçerken

Bu işlerin çoğu bir elektronik tablodan başlar. Tablo esnektir, sevilmesinin sebebi budur; dağılma sebebi de aynıdır. Aynı müşteri üç satırda üç farklı yazımla durur, tarih alanına serbest metin girilir, kimin neyi ne zaman değiştirdiği kaybolur.

Platforma geçerken ilk iş bu dağınıklığı ayıklamak oluyor. Hangi bilginin ayrı bir kayıt, hangisinin yalnız bir alan olduğuna karar veriyor, serbest metin yerine seçim listeleri kuruyor ve tablolar arasındaki ilişkileri tanımlıyoruz. Arayüz bu yapının üstüne geliyor. Veri modeli düzeltilmeden kurulan ekranlar ilk bakışta iyi görünüyor, ilk raporda çöküyor.