Mobil Uygulama Tasarımı ve Prototipi

Tasarımın asıl muhatabı geliştirici

Bir tasarım dosyası ne kadar iyi görünürse görünsün, ekrandaki karşılığı koda dönüştürülebildiği kadar oluyor. Aradaki kaybın sebebi genellikle beceri değil, tasarımın cevap vermediği sorular. Metin beklenenden uzun geldiğinde ne oluyor, cihaz döndüğünde düzen nasıl değişiyor, liste boşken ne görünüyor, bir düğmeye arka arkaya basılırsa ne olması gerekiyor.

Bu soruların cevabını çizim aşamasında veriyoruz. Değerler ekran ekran yazılmıyor; tekrar eden ölçüler ve renkler adlandırılmış bir set olarak veriliyor, böylece geliştirici her ekranda yeniden karar vermek zorunda kalmıyor. Hangi bileşenin nerede tekrar ettiği de işaretleniyor.

Bir başka nokta, tasarımın platformun kendi davranışlarıyla çatışmaması. Sistem yazı boyutunu büyütmüş bir kullanıcıda, klavye açıldığında ya da kenarı yuvarlatılmış bir ekranda düzenin ne yapacağı baştan düşünülmezse uygulama gerçek cihazda tasarımdan farklı duruyor. Bu davranışları dosyada göstermek, geliştiricinin tahmin yürütmesini engelliyor ve teslim sonrası dönüş turlarının çoğunu baştan ortadan kaldırıyor.

Uygulamanın en zor ekranı ilk açılış

Kullanıcının uygulamayı bir daha açıp açmayacağı çoğunlukla ilk oturumda belli oluyor. O oturumda ise elinizde en az şey var: hesap yok, veri yok, alışkanlık yok. Dolu bir ekran düşünülerek tasarlanan arayüz, ilk açılışta boş bir liste ve anlamını yitirmiş bir başlıktan ibaret kalıyor.

Bu yüzden boş durumları sonradan eklenen bir ayrıntı olarak değil, ana tasarımın parçası olarak çiziyoruz. Boş bir ekran ne olduğunu anlatıyor ve tek bir sonraki adım öneriyor. Hesap açmadan denenebilecek bir bölüm varsa, kayıt ekranını en öne koymamak da bu kararın parçası.

İzinler de aynı yerde belirleyici oluyor. Konum, bildirim ve kamera izni uygulamaya girer girmez istendiğinde çoğu kişi reddediyor ve geri dönmek zorlaşıyor. İzni, o iznin işe yaradığı adımda ve neden istendiğini söyleyen bir ekranın ardından sormak, kabul oranını belirgin biçimde değiştiriyor.